Stanowią one poważny problem w diagnostyce porównawczej, gdyż występują na początku zespołu otępiennego, charakterys­tycznego dla choroby Alzheimera, a nie można ich obiektywnie określić na podstawie dostępnych metod badawczych. Depresja dość często występuje u ludzi starszych. Dotyczy od 10 do 20 procent osób powyżej sześćdziesiątego piątego roku życia. Jest ona uleczalna w około czterech przypadkach na pięć. Jej postać starcza przypomina nieco chorobę Alzheimera i dlatego nazy­wamy ją także pseudodemencją depresyjną lub zespołem de-mentywnym w depresji. Obie często współistnieją dlatego, że świadomość pojawienia się ubytków intelektualnych działa na pacjenta depresyjnie, a czasem obecność depresji przyśpiesza pojawienie się demencji i z tego powodu niektórzy uważają ją za czynnik ryzyka w chorobie Alzheimera. Różnicowanie przeprowadza się w oparciu o bardzo szczegó­łowe badania diagnostyczne albo ocenia na podstawie niepo­wodzenia leczenia antydepresyjnego. W najnowszych pracach przywiązuje się dużą wagę do elektroencefalogramu wykona­nego w czasie snu. Powrócimy jeszcze do tej kwestii. Do innych zaburzeń psychicznych w chorobie Alzheimera zaliczamy zespół reaktywny, na który składają się niepokój i depresja; pojawia się on najczęściej po dużym stresie fizycz­nym lub psychicznym i całkowicie znika po zastosowaniu pra­widłowego leczenia. Rokowanie we wszystkich zaburzeniach psychicznych wiąże się ściśle z szybkim zastosowaniem leczenia.